با اقـتدارِ خویش؛ نفـس از عـدو گـرفت            با داغِ عشق رفت و همه عمر؛ خو گرفت

چشمش به اشک شد متمایل! امان از آن-            بغـضی که ذره‌ذره نفـس از گـلو گرفت

با آن برادری که سرش را به نیـزه دیـد            در غربتِ غـروب؛ سرِ گـفـتگـو گرفت

یادِ لبانِ تشنه و خـشکـش چه گریه کرد            هر دفعه بی‌قرار؛ که آب از سبو گرفت

قـبل از اذان؛ سـلام فـرسـتاد بر حـسیـن            با چشم‌هایِ خـستۀ گـریان وضو گـرفت

در روضه‌ها برای غمش مُرد و زنده شد            از قتلگاه گفت و غمش سمت و سو گرفت

زینب‌ به یادِ غـربتِ عـباس بغـض کرد            هر بار که رقـیه سراغ از عمو گرفت!